Veckosummering #12

Welkom wintertijd! Mijn lievelingstijd van het jaar. Ik was zaterdag even in de war toen ik bij het NK schaatsen hoorde dat in Nederland de tijd een uur terug gezet moest worden. Waarom heeft niemand mij dat hier verteld? Waarom heb ik er überhaupt niks over gehoord en/of gelezen? Moet ik de klok wel verzetten? Gelukkig kon mijn hulplijn in Göteborg bevestigen dat ik ook mijn klok een uur terug moest zetten. Zondagochtend bleek dat al mijn tijd-hulpmiddelen (mobiel, wekker én laptop) beter op de hoogte zijn dan ik. Goed om te weten.

Verder heb ik deze week vast weer van alles gedaan, maar ik kan het me allemaal niet herinneren. Het enige wat in mijn hoofd zit, is..

Killeberg..hoe mooi mijn auto bij dit huisje past?!

En het mooiste is nog wel dat mijn auto vanaf half november ELKE dag voor dit huisje zal staan! En dat ik vanaf half november ELKE dag hout ga stoken in mijn kacheltje. En dat ik vanaf eind december ELKE dag Milla weer ga knuffelen.

Yes! Maar echt.

Veckosummering #11

Meer
Aan week 11 in Zweden is inmiddels ook weer een einde gekomen. De herfst is al langzaam over aan het gaan in de winter. Want ja, zo snel gaat dat. De komende week wordt het op sommige dagen al niet warmer meer dan 5. Aangezien ik alles onder de 10 alleen maar toejuich, kan ik mijn geluk niet op. Het wordt tijd om mijn vinröda regenjas aan de tijdelijke wilgen te hangen en verder te leven in mijn blåa winterjas.

Afgelopen donderdag ben ik op z’n Zweeds gaan fika’en na mijn werk, wat supergezellig was. Of mysig. Alleen sluit vrijwel alles in Älmhult rond 18u, want waarom ook niet?! Gelukkig probeert IKEA met man en macht om Älmhult in leven te houden en dus was Aktivitetshuset (een activiteitshuis speciaal voor IKEA-medewerkers) tot laat genoeg geopend.

In datzelfde huis ben ik zaterdagochtend een stukje gaan roeien en crosstraineren. En als ik de loopband op tijd had gereserveerd, was ik daar zondag ook gaan hardlopen. Maar omdat ik om 9.15u wilde rennen en niet pas om 10u, ben ik maar door de stromende regen een rondje gaan ehh.. watertrappelen.

Diezelfde dag besloot ik mijn avondeten ’s middags op te eten, omdat ik doordeweeks ook alleen warm eet tijdens de lunchpauze. In principe een goed idee, behalve dat ik me om half twee afvroeg waarom het nog zo licht was en of ik al naar bed kon. Ik had mijn avondeten immers al op, toch?

 

Veckosummering #10

Naar week 10 had ik bijna 10 weken uitgekeken. Dat deze week nu alweer voorbij is, is daarom misschien wel een beetje verdrietig. Maar daar hebben we het nu niet over.

Afgelopen donderdag ben ik ’s avonds naar Kopenhagen gecrost om een vliegtuig uit Groningen op te wachten. En niet veel later was Tom weer in Älmhult.
Lisa en TomVrijdag hebben we Höö bezocht en rondgewandeld in de herfstzon.
HerfstWe kwamen 100 van deze bomen tegen. Knalgeel, -oranje of -rood. Verder waren we niet heel succesvol in het spotten van wild, want verder dan twee eekhoorntjes kwamen we niet..

Totdat we thuis kwamen… Want daar liepen twee reeën door de straat! Weten we dat ook weer; om wild te spotten hoef ik mijn huis niet uit. Ideaal eigenlijk.

Hier maak ik een foto:
Lisa in een bosVan dit:
Zon in bos

En verder hebben we afgelopen dagen nog twee woningen bezichtigd, mijn auto bezichtigd, een winterjas en sportschoenen gekocht in Växjö, films gekeken, hardgelopen, geen pizza gegeten bij de pizzeria op zondag (want die is dicht op zondag?!) en rondjes gereden over dit soort ‘wegen’:
Ergens boven ÄlmhultDe afspraak was dat we om en om mochten bepalen of we rechtdoor, naar links of rechts wilden gaan. De meeste wegen bleken echter gewoon slingerend rechtdoor te gaan, maar we zijn wel al slingerend twee keer door het geboortedorp van Ingvar Kamprad gekomen. En éénmaal door zijn huidige woonplaats. Misschien heb ik het ooit al eens benoemd, maar je komt hier écht niet onder IKEA uit.

Veckosummering #9

Zoals alle dagen ging ik woensdag op de fiets naar mijn werk. Op de terugweg had ik daar een beetje spijt van, want het regende harder dan ik het hier tot nu toe heb zien regenen. Mijn hardloopplannen leken daardoor ook in het water te vallen, maar rond 18 uur was het opeens droog en ben ik snel een rondje gaan rennen, zodat ik mijn Skype-afspraak van 19 uur nog (net wel/net niet) kon halen.

Op donderdag kreeg ik te horen dat we vanaf deze week tot 17 uur werken. Dat was drie dagen te laat, maar op donderdag heb ik tot 17 uur gewerkt. Donderdagavond was ik zo moe, dat ik om 19.30 uur naar bed ben gegaan. Dat belooft wat!

De laatste werkdag van de week is natuurlijk traditiegetrouw vrijdag. Om 17 uur ben ik naar huis gecrost op mijn fiets om mijn auto te halen. Met de auto ben ik teruggereden naar kantoor om een collega op te halen, omdat we waren uitgenodigd voor echte Indiase curry op het platteland van Älmhult. Na een gezellige avond moest ik door het pikkedonker terugrijden en dat is niet mijn lievelings. Maar ik heb niks geraakt, althans, heb het niet gezien. Hehe.

Zaterdag mocht ik eindelijk uitrusten. Behalve een wandeling naar de supermarkt, heb ik weinig gedaan.

Omdat de Formule 1 vanuit Japan zondag veel te vroeg begon, ben ik ook ook veel te vroeg een rondje gaan rennen. Het was zo koud dat het zeker 10 minuten duurde voor ik opgewarmd was, maar ik heb wel weer een nieuw persoonlijk Zweeds record gerend.

De één-na-laatste dag van mijn eigen weektelling moest ik gewoon weer werken, want dat is een maandag. Omdat ik ’s avonds nog naar Hässleholm moest, ben ik om 7 uur begonnen met werken. Uiteindelijk ben ik maar 10 minuten in Hässleholm geweest en kan ik over twee weken terug. Om een dingetje in mijn auto te laten verwisselen.

En vandaag is het dinsdag. Omdat ik vandaag zoveel nieuwe informatie voorbij heb zien komen, laat ik mijn avondplannen even voor wat het is. Geen Nederland – Zweden op groot scherm voor mij, maar ik ga er vanuit dat ik te zijner tijd nog vaak genoeg naar Zweden op groot scherm kan kijken.

Veckosummering #8

Hallo oktober! Nog een maandje tot mijn eerste lievelingsmaand.

-Januari en februari zijn nummer twee en drie, leuk dat je het vraagt.-

Maar voor het oktober werd, hadden we nog een vrijdag 29 september. Een dag waar ik zes jaar naar uitgekeken heb, alleen weet ik dat pas sinds enkele maanden. Afgelopen vrijdag is namelijk het nieuwe album van Loney dear (tegenwoordig zonder komma en met maar één hoofdletter; #details) uitgekomen. Het heet heel toepasselijk ‘Loney dear’, dus daar kunnen geen misverstanden over bestaan verder. Maar… Dat je eindelijk naar Zweden verhuist om dichterbij je lievelingsmuziek te zijn en dat je dan twee concerten in Nederland mist. En er behalve één concert in Stockholm (500km verderop..), niks in Zweden op de planning staat. Ironisch vind ik het.

Voor de liefhebbers een linkje naar Loney dear: linkje naar Loney dear

Anders nog iets? Ik heb een ontdekking gedaan! Nadat een collega afgelopen vrijdag over chips zat te praten (…), had ik het hele weekend ook zin in chips. Maar ik wilde geen chips kopen, want die zakken zijn zo groot en daar had ik dan weer geen zin in. Zondag ben ik een rondje door Älmhult gaan fietsen en uiteindelijk kwam ik bij het chipspad in de supermarkt terecht. Zonder fiets dan, die stond gewoon buiten. Blijken ze hier gewoon zakjes chips te verkopen die preciesgrootgenoeg zijn! Kijk maar:

Mini chips En het zakje matcht ook nog eens met het schilderij achter me, wat wil een mens nog meer?!

Veckosummering #7

Aan het Möckeln meerGistermiddag na het werk een fietstochtje naar Möckeln -een meer dat tegen Älmhult aangeplakt ligt- gemaakt.

De zevende week was een intensieve, maar leuke week. Uiteraard waren er weer de gebruikelijke dagen op kantoor met trainingen over vanalles waarvan ik zeker 50% (nog) niet begrijp. Heerlijk. Maar er was ook een uitstapje met mijn collega’s naar onze andere collega’s in Helsingborg. Bijna twee uur in een IKEA-bus met elke vijf minuten een ander weerbeeld. Ik begrijp nog steeds niet hoe dat kan. Het ene moment leek het zo grijs dat er de komende dagen of weken geen zonnestraaltje tot de aarde door zou dringen en het volgende moment zat ik naar een strakblauwe hemel te kijken. Maar zodra ik begon te balen dat ik mijn zonnebril niet mee had genomen, begon het alweer te regenen. Oftewel, compleet onbetrouwbaar weer.

In het weekend kreeg ik bezoek. Heleen was vanuit Göteborg getreind, dus het was tijd om te sightseeën. We zijn daarom naar het IKEA Museum geweest, we zijn langs mijn kantoor gereden, het IKEA distributiecentrum en uiteraard ook langs de IKEA vestiging. En dat was het dan. Älmhult is IKEA. Punt.

Op zondag -nadat Heleen weer op de trein was gestapt- heb ik mijn persoonlijke Zweedse record gerend; 5,7km in 38 minuten. Ik kwam weer langs het IKEA distributiecentrum, mijn kantoor, IKEA of Sweden, IKEA Communications, het CSC en het IKEA Aktivitetshuset.

Älmhult is IKEA. Of had ik dat al gezegd?

Veckosummering #6

Foto van de dag:
Geen doorgangHet is dit keer een stilstaande trein die vanochtend mijn weg naar het werk versperde. En ga je dan wachten? Zoek je een andere weg? Heel verwarrend. Sowieso, ik moet elke dag op goed geluk dit spoor over, doodeng. In ieder geval, ik koos voor wachten en kon na ca. 5 minuten mijn weg vervolgen. Alleen gebeurde er toen nog iets raars, want aan de andere kant stond een man te wachten. Die, nadat de trein verder reed, het spoor op liep. Als in; letterlijk het spoor op liep. Geen idee waar hij naartoe ging? En ik wist ook niet zeker of ik er iets van moest zeggen en/of naar moest vragen?

Naja.

En verder.. Ik heb mijn mooie, nieuwe jas! En ik hoefde er maar 50 km voor te rijden. Ja en nog eens 50 km toen ik weer naar huis wilde. Mijn jas is heel fijn, vooral als het regent. Maar ik heb nu wel ontdekt dat ik nog een jas moet. De verkoopster zei dat ik een heel eind moet kunnen komen met deze jas + een fleece vest eronder, maar ik twijfel nog.

Wie had gedacht dat verhuizen zulke jas-issues zou opleveren. Ik niet.

Gelukkig -voor mij dan- is de herfst hier hard aan het doorbreken. De meeste bomen beginnen langzamerhand te verkleuren en tijdens het hardlopen wordt het steeds lastiger om te beoordelen of datgene in de verte een blaadje of een slak is. Na een paar keer door het bos gezigzagd te hebben om slakken te ontwijken, ben ik zondag een rondje industrieterrein gaan lopen. Veel minder slakken, veel beter.

Nu is mijn zesde week in Zweden alweer voorbij. Gister nog vertelde ik een verzekeringsman doodleuk dat ik ‘pas net, ongeveer drie weken geleden’ naar Zweden ben verhuisd. Oeps. Misschien is het dan ook tijd om eens een nieuw mobiel nummer te regelen? Nouja, dat kan ook wel over een maand en dat duurt nog zeker 7 weken.

Hehehe.

Veckosummering #5

De eerste hele werkweek is voorbij gevlogen. En het weekend ook.

Doordeweeks ben ik meestal rond 15.30/16u vrij. Waarschijnlijk -en ook hopelijk- is het de nieuwigheid, waardoor ik rond 16u ook echt wel klaar ben met alles en iedereen. Dus naast mijn fietstocht naar mijn werk, al het nieuws wat ik daar leer en mijn fietstocht terug, gebeurt er niet zo veel. Eén avond is het me gelukt nog een rondje te hardlopen, maar dat was het dan wel.

Gelukkig heb ik twee hele weekenddagen om weer op te laden. En om eten te koken voor de rest van de week. Afgelopen zondag heb ik een ovenschotel met zonder geitenkaas gemaakt. Er is vast wel ergens geitenkaas te vinden in dit land, maar in de drie (toch niet zo kleine) supermarkten in Älmhult kan ik het niet vinden. En al helemaal niet de geraspte variant van de Albert Heijn. Dat is toch best verwonderlijk, want het schap met de geraspte kazen beslaat in twee van de drie supermarkten ongeveer 1,5m². Je hebt bijvoorbeeld geraspte kaas voor op een pizza, geraspte kaas voor op een pasta, geraspte kaas voor op een taco, geraspte kaas voor op een wrap en gewone geraspte kaas.

En dan denk ik: ‘DAT IS ALLEMAAL HETZELFDE!’

Nouja.

Het was in ieder geval een lekkere ovenschotel met geraspte pizzakaas.

 

Veckosummering #4

Een echte samenvatting deze keer.

Dinsdag 29 augustus – Na mijn ontbijt ben ik samen met mijn auto naar Motala gereden. Ik heb nog nooit meer dan 200km aan één stuk gereden, maar deze 300km vlogen voorbij. Het was fantastisch. In Motala stond een lunch op me te wachten en later ben ik nog een rondje gaan rijden met mijn voormalig gastvader om te zien wat er in 13 jaar allemaal veranderd is (veel..) en alsof dat niet al genoeg activiteit voor één dag was, zijn we ’s avonds ook nog gaan midgetgolfen (minigolf in het Zweeds, klinkt toch wat vriendelijker)

Woensdag 30 augustus – Het plan was om na mijn ontbijt weer in de auto te stappen, maar ik kwam vast te zitten in een Japanse beeldpuzzel. Die. Moest. Af. Met een beetje hulp van mijn voormalig gastzus is dat gelukt en kon ik op weg. Al vrij snel zat ik te gillen in de auto, want er rende een ree de weg over en aangezien ik aan het rijden was, zijn dat 4 punten voor mij*. Omdat ik weer 300km zonder problemen had gereden, trakteerde ik mijzelf op een halloumiburger.

Donderdag 31 augustus – De laatste dag voor september, oftewel, de laatste dag voor ik weer aan het werk moet. Maar over deze dag heb ik al geschreven. Ik heb opgeruimd en hardgelopen en ben vroeg naar bed gegaan.

Vrijdag 1 september – Het is eindelijk september, de maand waar ik al 4 maanden op heb zitten wachten! Deels omdat september betekent dat de zomer zo goed als voorbij is en deels omdat ik met nieuw werk ga beginnen. Om 8.30u werd ik verwacht in het Kantoorshuis (Kontorshuset) en daar trof ik een paar Zweden, een paar Denen en een Noor, die nu eigenlijk een Zweed is, aan. Iedereen spreekt Zweeds, behalve de Finse trainer, dus de komende weken spreken we allemaal Engels. (Behalve in de pauzes, voor de verwarring)
De dag bestond verder vooral uit voorstellen en uitleg over de komende weken. De belangrijkste boodschap kwam hier op neer: ‘doe rustig aan, leer in je eigen tempo, we verwachten voorlopig toch niks van je’. Dat wordt nog een hele uitdaging.
Gelukkig hadden al mijn nieuwe collega’s afgelopen jaar heel hard gewerkt, want ze hadden hun doelstellingen gehaald en daarom was er taart. Prinsessentaart, één van mijn lievelings.
Om 15.30u werd ik weer naar huis gestuurd en ondanks dat we niks hadden gedaan, zat mijn hoofd vol. Bij thuiskomst ben ik daarom gelijk de deur weer uitgelopen en ben ik op zoek gegaan naar nieuwe stukjes Älmhult.

Zaterdag 2 september – Eindelijk weekend! Precies wat ik nodig had na één werkdag en acht vakantieweken. Vandaag had ik geen plannen, dus ik heb wat gemaild, gewassen, gepoetst, geboodschapt, gewandeld, gekookt en geskypt.

Zondag 3 september – Deze dag begon ik met een rondje hardlopen met Tom. Hij in Groningen, ik in Älmhult. Daarna ben ik nog naar de supermarkt gelopen, omdat ik gister de cacao was vergeten. En ik kan hier niet leven zonder cacao, dat snap je wel. Op mijn laptop was de hele middag F1 te zien en verder heb ik me vooral zitten verheugen op de eerste echte werkweek.

Maandag 4 september – Eiiiiiindelijijijijijk maandag! We krijgen een heleboel informatie naar onze hoofden geslingerd en ik ben -eenmaal thuis- maar vroeg naar bed gegaan. Zzz.

Dinsdag 5 september – Vandaag is het me gelukt na een lange werkdag (lees: leerdag) (die overigens om 16u eindigde, maar toch) een rondje te hardlopen! Maar toch ga ik vandaag ook weer vroeg naar bed. Ik verwacht dat dit voor de komende weken (maanden?) geldt, niks aan te doen.

*Tom en ik tellen verschillende dieren en dingen in Zweden en een ree is 2 punten. Maar als je rijdt, krijg je dubbele punten. Tom loopt nu wel een dikke achterstand op, omdat hij niet hier wilde blijven. Eigen schuld, denk ik dan.

Veckosummering #3

Mededeling vooraf: ik gebruik alleen slechte kwaliteit mobiele foto’s in dit bericht. Einde mededeling.

De derde week was een rare week. Steeds vaker schoot door mijn hoofd dat Tom toch echt weer naar Nederland zou gaan.
Eten in VarbergEten in Varberg

We hebben gelukkig een hele fijne tijd gehad in Zweden en als afsluiter bezochten we woensdag het Varberg stadshotell en Asia spa. Maar na wat ronddobberen (en aquajoggen met de stroom mee), een heerlijk driegangenmenu en uiteindelijk ook een lekker ontbijt, moesten we toch de auto in richting Göteborg. Ik hou niet zo van afscheid en dingen, dus ik kan hier kort over zijn; het was vreselijk. Gelukkig kent niemand mij in Göteborg, dus dat ik huilend in tram 3 richting Redbergsplatsen zat, deed niemand wat. En mij ook niet, dat scheelt. Eenmaal aangekomen op Redbergsplatsen werd ik op de bank van mijn zusje geïnstalleerd met een dekentje, een kopje thee en Jakie (spelling?), het knuffelschildpadje. Je zou kunnen zeggen dat alles weer goed was, maar dat was niet echt zo, maar ik ben blij dat ik mijn allerbeste zusje zo dichtbij heb.
Twee zussen in GöteborgTwee keer twee zussen.

Uiteindelijk ben ik zondag weer naar huis gegaan, maar niet nadat we eerst: hebben geluncht tussen ca. 300 keycords -met mensen eraan vast-, taco’s hebben gegeten met/zonder vlees, beide hetzelfde boek hebben aangeschaft (nieuwste van Fredrik Backman, yes!), nog meer hebben gegeten, spelletjes hebben gespeeld en ’tarte tatin’ hebben leren uitspreken op z’n Deens.

Nu ga ik op weg naar Motala. Ca. 300 km in mijn eigen (!!!) Saab.