#219

Naast dat dit de 219e week in Zweden was, is ook de 21e week van mijn zwangerschap inmiddels afgelopen. Bij de verloskundige kreeg ik vorige week een boekje mee en ik heb m’n week goed besteed door dit boekje door te nemen.

#219
Het boekje en op de achtergrond veel te lieve cadeautjes van veel te lieve vrienden

Nu weet ik dus alles. En dat is erg fijn voor een control freak als ik.

Dat is natuurlijk een grapje. Niet dat ik een control freak ben, maar dat ik alles weet nu. Toch vond ik het wel heel handig om eens wat meer informatie over het hoe en wat in de Zweedse zorg omtrent zwanger zijn, bevallen en nazorg door te nemen. Ik dacht altijd dat je sowieso 9 maanden de tijd hebt om je voor te bereiden op *alles*, áls je eenmaal zwanger bent. Maar nu ben ik over de helft en ben ik alleen nog maar misselijk en moe geweest en is er van voorbereiding nog maar weinig sprake geweest.

*ik weet overigens wel dat alles sowieso wel goed komt, dus geen zorgen*

Voor de komende maanden ben ik wel een tikkeltje meer gerust, want ik heb een passende winterjas gevonden. De mouwen zijn lang genoeg en ik kan een stukje aanritsen voor een eventuele buik (die nog steeds niet bijzonder noemens- of fotowaardig is) of te zijner tijd een eventuele baby in draagdoek. Superpraktisch dus. En ook echt nodig, want ik heb al een paar keer moeten krabben, dus het wordt hier alweer lekker koud. De bomen zijn nu ook op z’n mooist, maar dat is altijd maar zo’n hele korte periode, want één windvlaag kan een einde maken aan deze tijd van de herfst.

#218

Afgelopen week konden we eindelijk weer naar onze hummel kijken. Tom mocht voor de verandering mee, maar ik heb goede hoop dat vanwege het afschaffen van restricties hij ook gewoon bij komende afspraken aanwezig mag zijn. Alles lijkt goed te gaan met de bebis en dat is toch wel het belangrijkste van afgelopen week.

#218

Gisteren ben ik ook eindelijk bij mijn eigen verloskundige geweest. Afgelopen twee bezoeken had ik een tijdelijke vervanger, omdat die bezoeken in de zomer waren en dan is alles anders (lees: dicht) hier op het Zweedse platteland. Ze liet me even luisteren naar het hartje en dat tikte mooi 2x zo snel als dat van mij.
Ik kreeg ook een bewijs van mijn zwangerschap mee. Toch prettig om te hebben als je al over de helft bent. Maar dat schijnt er allemaal bij te horen. Het bewijsje gaat naar de Zweedse overheid en die overheid gaat dan een jaar of wat geld op mijn rekening storten na de geboorte zodat ik niet naar mijn werk hoef*. Prima regeling.

In het weekend waren we trouwens ook nog kinderwagens passen. Ik had zo’n vermoeden dat dat net zo’n issue zou kunnen worden als passende broeken met niet te korte pijpen, of mijn huidige frustratie, een winterjas met niet te korte mouwen. Veel kinderwagens bleken ook niet geschikt voor onze looppas, omdat we constant tegen mandjes en andere onderdelen aan schopten. Maar we zijn wel wat wijzer geworden. Ik hoop dat we tegen een mooie tweedehanse aanlopen binnenkort, want jemig, die prijzen zijn echt niet normaal.

*Je kan baby’s in dit land ook niet eerder dan na hun eerste verjaardag naar de opvang brengen, dus veel keus is er ook niet.

#217

Dit was een week van eersten. Voor het eerst in hele lange tijd ben ik op zaterdagochtend naar de supermarkt gewandeld om een brood te halen. Omdat ik voor het eerst sinds ook heel lang zin had in brood of eten überhaupt. Voor het eerst deze herfst hadden we de haard aan dit weekend. Voor het eerst had ik ook pannenkoeken met jam en slagroom op. Omdat ik daar óók zin in had. Goed, ik werd wel misselijk halverwege, maar de eerste helft was wel echt lekker. Voor het eerst had ik ook een zwangerschapsbroek aan voor een hele dag (en niet alleen om te passen). Is het echt nodig? Mwah misschien niet, maar heerlijk is het wel.

#217
Een minibuikje voor een minimensje

En zo zijn we inmiddels in week 20 aanbeland. Sinds week 12 zou de misselijkheid zogenaamd afnemen en deze periode zou ik de allermeeste energie moeten hebben en me keigoed moeten voelen. Dát weet ik zo net niet allemaal, maar we zijn wel weer een weekje verder in ieder geval.

En ohja, Parijs-Roubaix werd voor het eerst door vrouwen gereden dit weekend. Legendarisch en fantastisch was het.

#215

Wat is nou een half jaar op een mensenleven? Niet bijzonder veel, maar toch vind ik het wel bijzonder dat we vandaag een half jaar getrouwd zijn.

#215

Soms voelt het als gisteren, meestal voelt het als vééél langer geleden. Maar hoe dan ook een dag om nog vaak aan terug te denken. En ik hoop dat we ook snel een keer terug kunnen naar Åre en dat we dan wat langer kunnen blijven. De komende winter zullen we daar nog geen tijd voor hebben en is het vanwege mijn groeiende buik misschien ook niet de allerleukste bestemming. Al kan ik prima een hele dag naar de sneeuw kíjken natuurlijk. Maar laten we vooral hopen dat we over een aantal jaar ook met een klein hummeltje terug kunnen gaan. We hebben afgelopen maart genoeg kleine hummeltjes op kleine skietjes voorbij zien glijden en er is niet veel schattigers dan dat. Maar ons eigen hummeltje zal komende maart nog iets te klein zijn om op skietjes te zetten.

Over afgelopen week kan ik verder kort zijn. Ik heb gewerkt en ik heb geslapen. Week 18 is misschien wel eindelijk de week dat alles beter wordt, maar dat laat ik volgende week weten.

#214

Ik had voor het eerst sinds tijden een echt noemenswaardige activiteit op de planning staan afgelopen week.

Mijn eerste vaccin!

Volgens mij redeneren Nederland en Zweden redelijk gelijk wat betreft vaccins voor zwangeren. Eerst werd het niet aangeraden en inmiddels raden ze het aan vanaf 12 weken. Nu is dat alweer een maandje geleden voor mij, maar toen was ik zo beroerd dat ik er niet aan moest denken dat ik daar nog mogelijke bijwerkingen bovenop zou krijgen. Nou ben ik nog steeds beroerd, maar wil ik gewoon niet meer wachten. De weinige maatregelen die er waren gaan ze hier afschaffen binnenkort. Ik heb nog geen corona gehad, maar dat wil ik nu ook echt niet meer.

Dus vrijdag na het werk reed Tom mij naar het plaatselijke zwembad. Daar moesten ze toch het een en ander nog dubbelchecken vanwege mijn zwanger zijn. Ik had mijn artsen allang geraadpleegd, maar dat was niet voldoende. Uiteindelijk kreeg ik toch mijn prikje en vervolgens mocht ik nog eens 30 (!) minuten in een gymzaal zitten. ‘Voor de zekerheid.’

#214

Blijkbaar is het niet alleen een zwembad. Zou ook wel erg oncomfortabel zijn, als wachtruimte.

Ik werd met de minuut misselijker, maar dat had niks met het vaccin te maken. Sterker nog, die vrijdag heb ik lang getwijfeld of ze me überhaupt wel geprikt hadden, want ik had niks gevoeld?! Gelukkig kreeg ik zaterdag hele plaatselijke spierpijn, dus dat is dan toch een geruststelling. Zondag was het allemaal weer koek en ei. Behalve dat zondagen al heel lang de meest vreselijke dagen van de week zijn om onduidelijke redenen en afgelopen zondag was geen uitzondering.

Dus tegen misselijkheid werkt het vaccin niet. Of nog niet. Wie weet verandert dat nog.

#213

Afgelopen week was weer een heftige week. Het begon dinsdag al met een hele dag salesmeeting van het werk. Wel op een mooie locatie, dat scheelt en ik had mezelf een stoel strategisch dicht bij de deur gegund, dus dat scheelde nog meer. ’s Avonds ging de hele club uiteten bij een restaurant waar wij in ons vorige leven -denk twee maanden geleden- wel eens gingen wandelen. Het schijnt haske gezellig geweest te zijn, maar aangezien ik niet echt kan eten en al helemaal niet kan opblijven tot na half acht, was ik wijselijk naar huis gegaan.

Donderdag ben ik vervolgens op een neer naar Lund gereden, voor extra controles voor mij en een beetje voor de hummel in mijn buik. Het fijne nieuws is dat ik elke maand terug mag komen voor nog meer controles. Het nadeel daarvan is dat ik elke maand terug moet komen naar Lund. Nu valt het opzich nog wel mee, maar je moet niet vergeten dat het hier inmiddels allang herfst is. En dan gaat het hard. En voor je het weet is het om 15uur donker en lopen de elanden weer op de weg. Maar dat is van latere zorg.

Op zaterdagmiddag had ik de beste dag van mijn week. Ik had, zoals voorspeld, weer sushi gehaald en ik heb het allemaal opgegeten zonder problemen. De zondag daarna was vervolgens de slechtste dag in lange tijd, want ik was pas na half 7 wakker én ik moest mijn haren wassen. Twee keer foute boel als je al misselijk door het leven gaat. Blijkbaar.

Om niet helemaal in mineur te eindigen, wil ik nog wel een keer benadrukken dat het hier herfst is! We hebben de zomer overleefd en alles wordt nu weer beter!

#212

Als je mijn jaarsamenvatting van gisteren hebt gelezen, begrijp je misschien waarom ik 1) zo ongelooflijk weinig heb gedaan afgelopen weken en 2) van alles aan het vergeten ben.

Het waren moeilijke weken voor mijn blog. Wat valt er te zeggen als je constant misselijk bent en je eigenlijk alleen maar op bed of op de bank kan liggen. Buiten werktijden om, want dan zat/hing ik wel gewoon aan tafel. Want ja, werk ging gewoon door natuurlijk. Gelukkig voornamelijk vanuit huis. Maar genoeg daarover.

Afgelopen weekend waren we weer naar Kristianstad. Weer voor de opticien, maar nu om een nieuw setje lenzen op te halen. En komend weekend moet ik wéér terug, om te kijken of het nieuwe setje bevalt. Daarna ben ik wel klaar met de opticien voor het komende jaar. Om te vieren dat ik zin had in sushi, of eigenlijk, überhaupt zin had om íets te eten, had ik op de terugweg babyveilige sushi gekocht. En het was lekker en ik kreeg het op, een mijlpaal als je het mij vraagt. Misschien moet ik dat komend weekend ook herhalen, al wordt de blog dan wel weer saai. Maar dat is dan maar zo.

#211

Het is woensdag. Dat weet ik nu. Maar dat wil niet zeggen dat ik gisteren wist dat het dinsdag was. Gisteren was wel de eerste dag in tijden dat ik weer op kantoor heb gewerkt en dan merk je toch gelijk dat je uit je ritme bent.

Aan de andere kant vergeet ik wel meer tegenwoordig, dus ik kan er ook niet te zwaar aan tillen.

Maar hoe was week 211 in Zweden dan? Ik kan me vooral heel veel werkdrukte herinneren. En een uitje naar de opticien. Altijd leuk om letters te raden die je nauwelijks kan lezen. De conclusie was wel dat ik dezelfde sterkte hou, dus ik heb veel goed geraden. Vanwege onze verhuizing naar Broby had ik dit keer een andere opticien gekozen. Een half uurtje rijden naar Kristianstad voelt toch prettiger dan een half uurtje naar Älmhult. Misschien omdat we tegenwoordig vaker die kant op rijden in plaats van andersom.

In ieder geval, mijn jaaroverzicht ben ik niet vergeten. Die is gewoon nog niet klaar.

#210

Ik zat me laatst af te vragen wanneer ik naar de kapper moet nu ik alweer een tijdje fulltime werk. Ik ging ook terugtellen hoe lang het geleden was dat ik überhaupt bij de kapper ben geweest en dat is ongeveer op de dag af 5 maanden geleden. Een week voor onze bruiloft. Dus eigenlijk valt het wel mee en kan ik vast nog wel 2 a 3 maanden vooruit. Maar dat betekent dan wel weer dat ik snel een tijd moet gaan boeken voor alles vol zit en daar heb ik waarschijnlijk de komende maanden gewoon geen zin in. Elke keer hetzelfde verhaal. Of in ieder geval, sinds ik in Zweden woon. Want in Nederland liep ik gewoon naar de kapper wanneer ik wilde en dan was er altijd wel plek.

Allemaal leuk en aardig die verhalen over haar, maar het lijkt zo wel alsof er niks is gebeurt afgelopen week. En dat klopt ook wel. Zoveel tijd verpest aan denken over m’n haar dat ik mijn vierde jubileum in Zweden ben vergeten. Ik ga komende week aan mijn prioriteiten proberen te werken en ondertussen begin ik aan een jubileumsblog die hopelijk dan wel voor het eind van de maand online staat.

#209

#209

Je ziet Milla denken van ‘paardensport? Serieus?!’ Ik moest haar dus uitleggen dat ik al langs 3 zenders was gezapt en alledrie zonden ze die ellendige paardensport uit, dus we moesten het er maar mee doen en wachten op betere tijden. En die kwamen er ook wel, de laatste dagen waren misschien wel de mooiste.

Maar nu dan? De eerste dagen na de Olympische Spelen voelen toch een beetje als een zwart gat. En dat zwarte gat wordt ook nog eens gevuld met héél véél werk. Je zou zeggen dat dat goed is voor de afleiding, maar een tikkeltje minder zou ook genoeg afleiden. Gelukkig is dinsdag alweer bijna voorbij, dus het weekend komt er aan.

Gebeurt er dan nog iets in het weekend? Jep. De Vuelta begint!

Mijn leven in Zweden is eigenlijk niet zo anders dan mijn leven in Nederland, ik kijk nog steeds veel te veel sport. Alleen praat ik hier overdag Zweeds met mijn collega’s en dat is toch een dikke plus.