#232

Het was een stormachtige week in Zweden afgelopen week. In de nacht van donderdag op vrijdag heb ik veel wakker gelegen met een actieve baby in mijn buik en een storm buiten. En afgelopen zondagnacht was het ook weer aan het stormen. Rond half 4 werden Tom en ik allebei wakker van een dreun in/rond/bij ons huis. Was het een boom? Een omgevallen exemplaar? Tom keek uit het raam en zei dat er een trampoline in onze tuin lag. Daarna ging hij naar buiten om de trampoline weg te halen en ik dacht eerst alleen maar van ‘jaja’. Toen ik een paar minuten later iets wakkerder was, keek ik ook maar uit het raam en zag ik Tom inderdaad in gevecht met een trampoline en de wind.

#232

Dus nu hebben we alvast een trampoline voor de baby. Beetje voorbarig, maar wel heel erg ingeburgerd volgens de regels van de Zweedse cultuur.

Nee geintje natuurlijk. We hebben de eigenaar inmiddels achterhaald en hopelijk wordt dit ding binnenkort weer weggehaald. En dan zien we wel hoeveel jaar het nog duurt voor er om een trampoline gezeurd gaat worden.

#231

Of eigenlijk 231+1, want zo tellen ze de zwangerschapsweken ook en in mijn leven gebeurt weinig anders dan zwanger zijn en alles wat daarbij hoort. En het is woensdag en geen dinsdag meer. En wat is het verschil ook eigenlijk he? Ik zie het niet zo. Behalve dat ik op dinsdags vaak mijn ziekenhuisafspraken heb én daarnaast mijn 4 uren moet werken. Dat zijn twee activiteiten voor één dag en dat is er tegenwoordig gewoon één teveel. Daarom (eenmalig*) een blog op woensdag.

Ik merkte het afgelopen weekend ook. Op zaterdags heb ik mijn haren gewassen, zodat ik op zondags even naar de supermarkt kon wandelen. Beide activiteiten op één dag is geen optie blijkbaar. Het zal wel door die eerder genoemde zwangerschapsweken komen, want we zitten inmiddels op 33+3 en dat komt akelig dicht in de buurt van hoogzwanger. Volgens mij rekenen ze dat vanaf week 35 hier in Zweden, dus nog even geduld.

We hadden vanwege 6 januari gelukkig wel een extra lang weekend, dus ik heb af en toe ook wat kunnen aanrommelen met mijn BB-väska -de vluchtkoffer, maar dat is een vrij domme naam- en ik maak vast lijstjes voor wat we niet moeten vergeten als we per direct naar het ziekenhuis moeten. Dat is vooral Milla natuurlijk, dat beestje mag niet mee helaas, maar ze heeft wel brokjes en water nodig natuurlijk.

Mijn brein werkt niet echt mee om hier nog een afgerond, samenhangend verhaal van te maken, dus dit is het.

Tot volgende week.

*vast niet

#230

Hallo en hej 2022! Eindelijk in het nieuwe jaar, dat waarschijnlijk op heel veel vlakken gelijk zal verlopen als de vorige twee, maar toch ook niet. We zullen wel geen nieuw huis kopen en we gaan zeker niet nog een keer trouwen en we krijgen wél een kleine bebis om voor te zorgen. Maar verder, hetzelfde.

Oudejaarsavond -of nieuwjaarsavond zoals ze hier zeggen- was nog vermoeiender dan eerdere jaren. Laat opblijven is sowieso niet mijn ding, maar nu nog minder, dus eigenlijk heb ik er tot op de dag van vandaag last van. De bebis en ik moesten vandaag weer voor wat checks in Lund zijn en ik zou je nu al niet meer kunnen vertellen hoe die 100 kilometer heen en terug verlopen zijn. Maar we hebben het gered in ieder geval en volgende week rijdt Tom. Toch wel zo veilig.

Gelukkig zit de werkweek hier er wel al bijna weer op vanwege de trettondedag jul en de klämdag. Zweden is zo verkeerd niet, soms.

#229

De kerst is weer voorbij en m’n zusje gaat morgen ook weer naar huis. We hebben een boel programma’s met bijbehorende irritaties weg kunnen werken. We hebben gepuzzeld en spelletjes gedaan. We hebben bedenkelijke films gekeken en een heleboel geslapen. En tussendoor heb ik ook nog een beetje veldrijden en schaatsen mee kunnen pikken.

Maar we zijn ook buiten geweest. Bewijs:

#229

Nu tellen we af naar het nieuwe jaar. En naar de komst van de bebis.

#228

Die vakantieweken zijn altijd lastige weken als het gaat om te onthouden dat het dinsdag is. Dat wordt nog wat als ik straks een jaar thuis zit en alle dagen ineen gaan vloeien.

Afgelopen vrijdag heb ik in ieder geval de laatste werkdag van het jaar gehad en tegelijkertijd ook de laatste werkdag van komend jaar besproken. Als alles zo blijft zoals het nu is, zal ik nog tot en met 10 februari werken. Dat zijn nog 27 werkdagen. Of eigenlijk 27 halve werkdagen, want ik kan me niet voorstellen dat ik opeens al mijn energie nog terugkrijg van de baby voor ‘ie naar buiten komt.

#228

Mijn werkkamer is afgelopen week weer een beetje voller komen te staan met alles wat we verzamelen voor de komst van de bebis. Ik denk dat we al aardig compleet zijn, maar eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee of dat ook echt zo is. We hebben in ieder geval de mogelijkheid om de baby mee te nemen naar huis in de auto. En dan zien we thuis wel weer verder.

Maar dat is over twee maanden pas.

Eerst komende week mijn zusje maar weer ophalen in Göteborg voor een herhaling van de kerst van vorig jaar met ons drieën. Of vieren. Of vijven. Ligt eraan wie je allemaal mee wilt tellen.

#227

Ik kan niet echt geloven dat de helft van december alweer bijna voorbij is. Ik weet niet of de zwangerschap het extra erg maakt, maar ik denk het wel. Maanden geleden dachten we nog dat we volgende week wel naar Nederland zouden kunnen komen. Dan was er geen corona meer en zou ik me ook wel weer beter voelen. Nu is er meer corona dan ooit en voel ik me ook nog geen klap beter. Dus wij blijven weer gewoon in Zweden.

Maar wel met twee weken vakantie, dat dan weer wel.

Afgelopen week heb ik weer een boel geslapen, ben ik tussendoor naar Lund op en neer gereden voor een controle echo, ben ik naar Knislinge gereden voor een bezoekje aan de verloskundige en hebben we een babystoel opgebouwd en de kinderwagen omgebouwd. De babystoel staat nu ook gewoon al bij de tafel en ik moet zeggen dat ik er na 3 dagen al wel helemaal aan gewend ben. Nou is het besef van een bebis sowieso wel aanwezig bij mij, want ik voel natuurlijk vanalles bewegen in mijn buik. Daarbij word ik ook steeds meer geconfronteerd met allerlei onmogelijkheden. Ik heb al maanden geen balans meer, maar ik kan mijn sokken en schoenen nu ook echt niet meer staand aandoen. Ik moet zitten en dan nog is het een worsteling, waarbij ik na elke (halve) sok of schoen een pauze nodig heb. Daarbij ben ik al een paar keer half in de auto gevallen toen ik dacht gewoon netjes te gaan zitten, dus met in- en uitstappen krijg ik nu hulp van Tom. En ik vergeet soms nog dat ik niet moet hurken om iets uit het onderste schap van de supermarkt te halen, want ik kom gewoon niet meer overeind. Maar misschien is dat allemaal wel niet zo gek, zo in week 30.

In ieder geval, de kerstboom is inmiddels ook versierd. Dus we zijn bijna helemaal bij met de rest van de Zweden.

#227

Alleen onze buitenverlichting ontbreekt nog, maar daarvoor moet de sneeuw eerst wegsmelten en dat staat voor later deze week op de planning. Hopelijk krijgen we -en met we bedoel ik Tom- de verlichting op z’n plek voor er weer nieuwe sneeuw valt.

#226

#226

Sinterklaas is weer het land uit, het Sinterklaasjournaal was beter dan ooit en ik kan met zonder schuldgevoel het kerstalbum van Hawksley Workman luisteren. Al deed ik dat eigenlijk al een maand en heb ik me ook niet echt schuldig gevoeld. Sinterklaas is hier toch geen dingetje. Kerst daarentegen wel en wij waren als echte buitenlanders vergeten onze kerstverlichting tevoorschijn te halen op eerste Advent. Ons huis viel enorm uit de toon afgelopen week, maar we zijn weer bij en ik denk dat we een eventuele burenruzie hebben voorkomen. De belangrijkste raamverlichting hangt en staat op z’n plek. Ook in huis staat inmiddels een kerstboom, maar die heeft nog geen lichtjes of versiering, dus daar is nog wel wat werk aan de winkel.

De aankoop van de boom was wel weer typisch ‘welkom in Zweden’. We hebben afgelopen jaren bij IKEA een boom gehaald, maar die verkopen geen bomen meer vanwege allerlei redenen. Dus we moesten iets anders. Afgelopen zondag gingen we daarom op pad naar Hässleholm om een boom te kopen. Er waren verschillende bouwmarkten die bomen verkochten. De eerste had de bomen in netjes buiten laten staan. Maar buiten was het minus zoveel en lag er een berg sneeuw. Oftewel, die bomen waren bevroren en het zou één grote gok zijn om er eentje mee te nemen. Geen idee wat er na het ontdooien uit dat netje zou komen. De volgende bouwmarkt die we bezochten was al gesloten. Om 15 uur. Waarom zou je ook langer open blijven?! Het blijft wennen, of nouja, het went gewoon niet blijkbaar. Ik googlede snel een lokale boerderij met kerstboomverkoop naar voren en die was nog een half uurtje open en we waren er maar 10 minuten vanaf. Het bleek een heel gezellige locatie met vuurtjes, handwerkmarkt, glögg en kerstbomen. En daar vonden we een mooie boom, die nu dus alleen nog op wat lichtjes en versiering wacht. Maar dat komt deze week wel een keer.

#225

En toen had ik een week overgeslagen, maar niet getreurd. Het is allemaal vrij eenvoudig samen te vatten. Komtie: elke ochtend probeer ik mijn ontbijt binnen te houden en zolang ik niet te veel eet, gaat dat meestal prima. Dan werk ik nog maar 4 uurtjes, maar probeer ongeveer voor 10 uur werk te verzetten en dat gaat wat minder. Maar langzamerhand komt het besef dat 4 uur werk in 4 uur meer dan prima is. Vervolgens rijd ik naar huis, waar ik weer wat probeer te eten en meestal ga ik daarna met Milla en de baby in m’n buik even slapen. Of althans, Milla en ik slapen. De baby lijkt 24/7 allerlei oefeningen uit te voeren, dus daar wordt weinig geslapen. Misschien moet er wel heel veel bijgeslapen worden zodra de baby uit de buik is? Of denk ik nu te rooskleurig?
Daarna moet ik weer eten, maar dat is altijd drama, want geen zin. Dus ik ben blij met alles wat er wel in gaat. Hoera voor alle extra echo’s -en de Zweedse gezondheidszorg- zodat ik weet dat het met de baby allemaal in orde is. En dan is het 19u of soms ietsje later en ga ik weer naar bed.
In de weekenden rust ik nog een beetje meer uit, terwijl Tom een heleboel werk verzet in de kelder. Daar heb ik nog steeds geen foto’s van gemaakt, maar inmiddels is het hier begonnen te sneeuwen, dus ik heb wel een foto van de eerste sneeuw van de baby in de buik.

#225

Met een beetje geluk hebben we over drie maanden ook een foto van de eerste sneeuw van de baby uit de buik. Of minder dan drie maanden misschien wel. Hopelijk. Hoe korter, hoe beter. Of nouja, dat ook weer niet. Maar momenteel heb ik liever een februaribaby dan een maartbaby. De kinderwagen die hier inmiddels staat te wachten, is in ieder geval ook zeer geschikt voor sneeuw.

Mocht ik binnenkort weer een week overslaan, dan kan je er vanuit gaan dat ik gewoon in bed lig. Niks aan het handje.

#222

Vroeger -en dan bedoel ik voor ik zwanger werd- kon ik me nog herinneren wat ik vorige week had geschreven. Daar is momenteel geen sprake meer van. Ook op het werk heb ik tegenwoordig vaak last van een dimma in mijn hoofd. Het schijnt erbij te horen, maar misschien vind ik dat nog wel storender dan die maandenlange misselijkheid. Mijn collega’s stellen zelf gelukkig al voor dat ik de zwangerschap de schuld moet geven, dus er wordt míj niks kwalijk genomen. Misschien alleen de hummel in mijn buik, maar die heeft daar voorlopig geen last van.

Over die hummel gesproken. Ik vraag me de laatste dagen steeds af wie wie nou wakker maakt. Elke ochtend rond 4 uur word ik wakker, maar dan is er ook iemand in mijn buik met allerlei oefeningen bezig. Maar maak ik de hummel wakker of maakt de hummel mij wakker? Ik weet het niet. Maar misschien mag ik er niks van zeggen, want volgens mij zat mijn vader vroeger ook met mij al om 4 uur beneden in de woonkamer omdat ik wakker was. Dus misschien ben ik het wel gewoon?!

Voor volgende week ga ik proberen te onthouden om Tom’s werk in de kelder vast te leggen, want hij is daar al druk bezig met een laatste verloren kamer op te knappen. Nee, geen babykamer, maar een tv-kamer. Maar die geeft dan weer ruimte voor een nieuwe logeerkamer en daardoor hebben we uiteindelijk plek voor een babykamer. Maar ik beloof niks, want ik ben dit waarschijnlijk over 5 minuten alweer vergeten.