#191

Wat was deze Pasen toch fijn. Een extra lang weekend, veel chocolade en een beetje sneeuw.

Ondanks dat de werkweek kort was, was ik er toch helemaal klaar mee donderdag. Al kan ik me nu al niet meer herinneren waarom. Om onduidelijke redenen zijn we donderdagavond hét debat in Nederland gaan volgen en toen ik rond een uur of drie wakker werd, was Tom nog steeds aan het kijken. Ik had een boel gemist, maar toch ook weer niet, want de uitkomst liet zich vóór het debat al raden. Onze vrijdag begon door dit alles wel wat later dan anders, maar dat kon gewoon.

We hebben elke dag gewoon precies gedaan waar we zin in hadden, als het maar in slow motion ging. We hebben stukjes gewandeld, gejogd, films en series gekeken, de ronde van Vlaanderen gekeken, paaseitjes gevonden en onze schuur/garage wat beter bekeken. Waarschijnlijk wordt dat ons volgende project. Of de kelderverdieping schilderen? Ik weet niet waar ik meer tegenop zie, dan wel naar uit kijk dat het klaar is.

Eerst maar weer een korte werkweek afvinken uit de kalender. Extra kort voor mij, want het fulltime werken wordt toch weer teruggeschroefd.

(Jeuj!)

#189 – De week van onze bruiloft

Ik heb een week overgeslagen. Opeens was dinsdag 23 maart al voorbij en heb ik niks in de gaten gehad. Dat zal misschien komen omdat ik die hele dag in een auto zat, maar waarschijnlijk vooral vanwege onze bruiloft op 21 maart.

Dus bij deze het verhaal van hoe de week van onze allereigenste, geheime bruiloft eruit zag.

Op vrijdag 19 maart vertrokken we om 17 uur vanuit Broby naar Skövde, 288 kilometer noordelijker. Dit was onze eerste etappe op weg naar Åre. De volgende dag stonden we vroeg op en vervolgden onze weg. Een hotel nog eens 600 kilometer noordelijker was onze volgende bestemming. We zagen rendieren, nog meer rendieren en uiteindelijk ook steeds meer sneeuw. 600 kilometer over voornamelijk 80-kilometer wegen duurt láng, maar toch ging het voorspoediger dan we gedacht hadden. We belden het hotel op om te zeggen dat we toch niet kwamen en reden nog 60 kilometer door. We belandden in een hotel in Östersund waar ook verschillende biathlon-teams overnachten. De wereldbekerfinale werd dat weekend geskied en geschoten, maar we hadden andere plannen dus we moesten door.

Ook zondag 21 maart stonden we weer vroeg op, voor de laatste 100 kilometers richting Åre en richting onze bruiloft. Al moesten we volgens Tom eerst nog even ergens anders heen. We kwamen bij de grootste waterval van Zweden uit en op die prachtige plek werd ik nog op het nippertje ten huwelijk gevraagd. Hoewel ik dit al van mijlenver zag aankomen, was het toch een superromantisch moment.

#189

Snel liepen we terug naar de auto en reden door het besneeuwde landschap naar ons hotel. We moesten daarvoor wel een bergweg op slingeren, tot we niet hoger konden en daar stond een gigantisch mooi hotel, met een gigantisch mooi uitzicht. We checkten in, brachten onze spullen naar de kamer en Tom bracht me vervolgens gelijk naar de plaatselijke kapper die mij zou helpen met mijn haar en make-up. Tom ging terug om zich om te kleden en al mijn haren werden in de tussentijd gekruld. Het was inmiddels al een beetje gaan sneeuwen. Voor ik het wist kwam Tom mij weer halen, ik kleedde me ook snel om en we reden naar de kerk van Duved.

Deden we dit echt? Jep. Het idee dat vrijwel niemand wist waar wij op dat moment waren en vooral waaróm was zo gek maar ook zo bijzonder.

De pastoor nam even kort de dienst met ons door en toen kwam ook de fotograaf aan. Om 15 uur luidden de klokken van de kerk en daarna startte onze muziek en liepen we naar het altaar, nog best een wandeling in een kerk waar 900 mensen in passen. We liepen langs alle lege kerkbanken, maar voelden beide toch de aanwezigheid van onze families en vrienden. Daarna vloog de tijd voorbij en opeens waren we getrouwd en verlieten we de kerk als man en vrouw.

#189
Fotograf Amanda Freskgård

Samen met de fotograaf gingen we daarna nog op pad om wat foto’s te maken. Het sneeuwde nog steeds en we reden achter de fotograaf aan. Weer naar een waterval, een andere dit keer, ook supermooi.

#189
Fotograf Amanda Freskgård

Toen we afscheid namen van de fotograaf zagen we dat we eigenlijk al aan ons diner hadden moeten zitten. Gelukkig was het geen probleem dat we wat later aanschoven aan tafel, als we maar een mooie dag hadden gehad. En dat hadden we. Het was een onvergetelijke dag in de sneeuw. Een droom die uitkwam.

#189
Fotograf Amanda Freskgård

De volgende dag hebben we eerst een tijdje rondgedobberd in de spa. De sauna had uitzicht op een stukje piste, dus daar zaten we ook wel even lekker. Maar als je die mensen buiten ziet, wil je zelf ook de sneeuw in. Alleen heb ik geen behoefte om een berg af te skiën, dus wij hebben langlaufski’s gehuurd en een paar rondjes gelanglauft.

#189

Daarna wandelden we nog een rondje door Åre en na weer een heerlijke maaltijd in het hotel kwam er een einde aan onze eerste dag als getrouwd stel.
De volgende ochtend hebben we in alle rust ontbeten en onze spullen weer gepakt. Het was tijd om weer naar huis te gaan. Op de terugweg overnachtten we ongeveer halverwege in Filipstad. De sneeuw verdween langzaam weer, de rendieren lieten zich niet meer zien, maar het maakte niet echt meer uit. Dit was sowieso de mooiste reis ooit.

#190

De oplettende kijkers missen een week op mijn blog. En dat klopt, maar ik werk er nog aan, dus geduld.

We waren een paar daagjes vrij geweest, maar zijn inmiddels ook al weer evenveel dagen aan het werk. Het is nog steeds druk, maar toch minder dan eerst dus ik mag misschien wel weer minder dan fulltime werken binnenkort. Dat zou een win-winsituatie zijn, want de dagen zijn inmiddels ook zoveel langer, dat we ook hier weer een soort van leven na ons werk hebben.

Af en toe een wandelingetje, De Mol kijken en het nieuwe album van Loney Dear luisteren, wielrennen én Formule 1 volgen. Zo komen wij de week wel door.

De wandeling van afgelopen weekend was overigens in mijn werkdorp, Glimåkra. Daar zijn nieuwe routes uitgezet, maar er is nog geen overzichtje gemaakt. Het was dus vrij spannend om een kleur te kiezen, maar we gingen voor rood en de route was mooi, maar ook kort. Dus daarna konden we nog de gele route testen en die was vrijwel hetzelfde, minus de ‘lastige’ beklimmingen. Prima combinatie als je je 8000 stappen wilt halen in ieder geval.

#188

Ik ben weer eens wat later vandaag, want het is tegenwoordig nog licht als we om 17 uur klaar zijn met werken. Het is zelfs zo lang licht na 17 uur dat we nog een rondje kunnen rennen zonder in het pikkedonker thuis te komen. Dus dat hebben we gedaan. Alleen heeft Tom een rondje gevonden dat ik persoonlijk iets overdreven lang vind voor een doordeweekse avond, maar anders wilde Tom niet mee.

#188

Zoals je ziet overdreven veel kilometers en aangezien we ditzelfde rondje -maar dan de andere kant op- afgelopen zondag ookal gerend hebben, voelde mijn benen superwaardeloos aan de eerste 8 kilometers. Daarna ging het wel lekker, maar toen waren we weer thuis.

Onderweg zagen we veel ganzen, wat roofvogels en 7 reetjes. Toch is dit wel één van de allergrootste voordelen van wonen in het land waar we wonen. Mensen kom je namelijk nauwelijks tegen.

En nee, ik vind het niet vreemd dat ik me altijd zo moe voel met dit soort fratsen. Gelukkig hadden we nog wat vakantiedagen staan, dus volgende week hebben we een paar dagen extra vrij.

#187

Is het nog steeds maart? Of zijn we al in april beland? Ik heb geen idee, want alle dagen vloeien in elkaar over in één grote brij van tijd. Ik weet wel dat het nog altijd belachelijk koud is ’s ochtends, dus het zal wel maart zijn.

Afgelopen vrijdag ben ik rond 13 uur in de auto gestapt op weg naar Göteborg. Dat ging 2,5 uur helemaal goed, tot ik bij afslag Heleen kwam. Letterlijk 800m voor aankomst kwam ik stil te staan in een onbegrijpelijke situatie van af- en opritten en waar meerdere mensen flink misbruik maakten van de onbegrijpelijkheid, waardoor de hele situatie voor mij en de andere mensen nog langer duurde. Uiteindelijk kwam het plusminus 15 minuten later toch nog goed en kon ik op de bank ploffen. En daar hebben we veel tijd doorgebracht, omdat we een boel Ik Vertreks achterliepen. Nou zijn we wel wat gewend, maar de laatste vier afleveringen waren stuk voor stuk NIET TE DOEN. De finale van Wie is de Mol? maakte het allemaal niet beter, maar gelukkig was het gezelschap fijn.

Ik kan ook nog een heel verhaal vertellen over een aanval van een groep meeuwen, wat we maar ternauwernood hebben overleefd, maar ik ben te moe en het is te druk op het werk en er is nog te veel te doen in huis, dus dat houden jullie te goed. Voor ooit.

#186

Het is even wennen zo in maart. Ik ben weer fulltime aan het werk sinds gisteren, dat heb ik sinds april 2019 niet meer gedaan. Ik merk het al op dag twee, want afgelopen maanden was ik op dinsdags vaak rond half drie al klaar. Maar het is natuurlijk alleen maar goed voor het bedrijf dat we fulltime nodig zijn, dus ik zal er maar snel weer aan wennen.

In de tussentijd heb ik afgelopen weekend nog een nieuw zoekplaatje gemaakt.

#186

In het natuurgebied waar we regelmatig zijn, hebben we afgelopen weekend de groene route gevolgd. De route deed zijn naam eer aan, al zijn de gele, rode, blauwe route ook alweer vrij groen momenteel. Toch verkijk ik me er nog regelmatig op dat een wandelroute van 8,3km hier niet hetzelfde is als in Nederland, vanwege de heuvelachtigheid. Gelukkig waren we nog wel op tijd terug om wielrennen te kijken. WANT DAT KAN OOK WEER!

#185

Het pak sneeuw waar ik het vorige week over had, was ook echt een PAK sneeuw. Meer dan 20 centimeter viel er op één dag. Supermooi, maar ook superoverbodig aangezien we sinds die dag alleen maar plusgraden hebben gehad. Inmiddels is een groot deel dan ook weer weggesmolten en we kunnen alweer een paar grassprietjes achter ons huis zien.

Hoewel smeltend sneeuw natuurlijk ongelofelijk verdrietig is, zijn er ook wel voordelen. Op zaterdag zijn we naar Emmislöv gerend en weer terug en zondag zijn we naar Njura gewandeld. En weer terug. Anders waren we nu nog in Njura en dan had ik niks kunnen typen, want ik neem mijn laptop nooit mee op wandelingen. En bovendien is er niks in Njura. Ook niet in Emmislöv trouwens. Maar de ene bestemming ligt 4km van ons huis en de andere 6km, dus dat is ideaal.

#185

Degene die Tom kan vinden, krijgt 10 punten.

Een ander groot voordeel van smeltend sneeuw is dat ik weer kan fietsen naar kantoor. Zelfs met een klein zonnetje rechts van me op de heenweg én de terugweg. Het is niet veel licht, maar het is in ieder geval ook niet meer donkerdonker. Toch fijn als je soms nog wel wat ijs moet ontwijken op het fietspad.

#184

Ik denk dat we ons laatste ijsweekend van deze winter achter de rug hebben. Maar wel weer met een nieuw meer. Of nouja, niet echt een nieuw meer, want we al meerdere malen geprobeerd te wandelen bij het Finjasjön. Zo op het ijs verdwaal je toch minder snel.

#184

Lekker overzichtelijk, zeg maar.

Die kleine puntjes in de verte zijn overigens allemaal mensen en achter die mensen staat ook onze auto. Dus we hadden er al een stuk opzitten toen ik deze foto nam. Iets verderop stonden een boel ijsvissers, dus daar moesten we nog even heen. Maar hoe verder we schaatsten, hoe harder de ijsgeluiden, dus ik was er al snel klaar mee. Doodeng. Niet dat er iets had kunnen gebeuren, want je zag bij de scheuren heel goed hoe dik het ijs wel niet was, maar toch.

Vannacht wordt er nog een pak sneeuw verwacht, maar daarna lopen ook hier de temperaturen weer op tot boven het nulpunt. Kan ik binnenkort dus eindelijk mijn fiets weer uit het vet halen, dat dan weer wel.

#183

Van rondlopen is niet veel terecht gekomen afgelopen week. Er zijn hier een boel meren dichtgevroren*, dus wij hebben onze schaatsen uit de kelder opgevist en zijn op pad gegaan. Eerst hebben we bij het Tydingesjön gekeken, dat ligt naast Broby en daar waren een boel mensen (en blijkbaar ook één van mijn collega’s) aan het hockeyen en alles, maar het ijs was vrij waardeloos door de hoeveelheid sneeuw. Dus zijn we doorgereden naar Osby en het Osbysjön en dat lag er een stuk prettiger bij.

#183

Toen deze foto werd gemaakt, hadden we er al een paar rondjes opzitten, maar ik MOEST mijn voeten wat rust geven vanwege PIJN. Mijn schaatsen heb ik in 2004 met de kerst gekregen van mijn Zweedse familie en begin 2005 heb ik er voor het laatst mee geschaatst. Ik kon gelukkig aan Tom hangen, dus dat ging verder allemaal prima. Zondag zijn we weer naar Osby gegaan, maar toen hebben we vooral met de lokale ijsvissers en hun buren gepraat, waardoor mijn handen en voeten helemaal bevroren waren toen we weer een stukje gingen schaatsen. Niet handig.

Inmiddels heb ik wat meer informatie ingewonnen bij mijn collega’s, dus we kunnen komend weekend misschien nog wat andere meren opzoeken. Goeie winter hier hoor, niks meer aan doen.

*dat gebeurt hier ook zelden tegenwoordig.

#182

Precies een jaar geleden begon ik met mijn nieuwe werk. Weg bij IKEA, weg bij collega-landgenoten, weg uit een mini dorp. Glimakra of Sweden ligt namelijk in een ieniemieniedorp, nauwelijks zichtbaar op Google Maps. En er werken naast mij 0 Nederlanders, dus sinds een jaar praat ik 40 uur in de week Zweeds. En het bevalt mij allemaal UITSTEKEND. Tuurlijk is het het raarste jaar ooit geworden door virussen van buitenaf, maar -zoals ik wel vaker heb geschreven hier- dat virus bestond niet in Glimåkra tussen februari en juni en toen een beetje wel na de zomer, maar inmiddels is het weer verdwenen. En tuurlijk was ik ook bijna mijn baan kwijt, vanwege het last in, first out principe, maar daar hebben ze gelukkig een stokje voor kunnen steken. En tuurlijk zijn er ook stressvolle dagen, maar dat is dan wel Zweedse stress, dus daar valt prima mee te leven.

Zeker als je elk weekend in dit soort landschappen kan rondlopen.

#182

Nou heb ik zelf deze foto gemaakt in portretmodus, terwijl ik altijd naar Tom roep dat ik niks kan met zulke foto’s, maar het was koud en ik moest mijn handschoenen weer aandoen vanwege bevriezingsverschijnselen. Dus dit is de enige foto van onze wandeling en we moeten het er voor deze ene keer maar mee doen. Volgende week weer gewoon een echte landschapslandschapsfoto.

Of iets anders.