#184

Ik denk dat we ons laatste ijsweekend van deze winter achter de rug hebben. Maar wel weer met een nieuw meer. Of nouja, niet echt een nieuw meer, want we al meerdere malen geprobeerd te wandelen bij het Finjasjön. Zo op het ijs verdwaal je toch minder snel.

#184

Lekker overzichtelijk, zeg maar.

Die kleine puntjes in de verte zijn overigens allemaal mensen en achter die mensen staat ook onze auto. Dus we hadden er al een stuk opzitten toen ik deze foto nam. Iets verderop stonden een boel ijsvissers, dus daar moesten we nog even heen. Maar hoe verder we schaatsten, hoe harder de ijsgeluiden, dus ik was er al snel klaar mee. Doodeng. Niet dat er iets had kunnen gebeuren, want je zag bij de scheuren heel goed hoe dik het ijs wel niet was, maar toch.

Vannacht wordt er nog een pak sneeuw verwacht, maar daarna lopen ook hier de temperaturen weer op tot boven het nulpunt. Kan ik binnenkort dus eindelijk mijn fiets weer uit het vet halen, dat dan weer wel.

#183

Van rondlopen is niet veel terecht gekomen afgelopen week. Er zijn hier een boel meren dichtgevroren*, dus wij hebben onze schaatsen uit de kelder opgevist en zijn op pad gegaan. Eerst hebben we bij het Tydingesjön gekeken, dat ligt naast Broby en daar waren een boel mensen (en blijkbaar ook één van mijn collega’s) aan het hockeyen en alles, maar het ijs was vrij waardeloos door de hoeveelheid sneeuw. Dus zijn we doorgereden naar Osby en het Osbysjön en dat lag er een stuk prettiger bij.

#183

Toen deze foto werd gemaakt, hadden we er al een paar rondjes opzitten, maar ik MOEST mijn voeten wat rust geven vanwege PIJN. Mijn schaatsen heb ik in 2004 met de kerst gekregen van mijn Zweedse familie en begin 2005 heb ik er voor het laatst mee geschaatst. Ik kon gelukkig aan Tom hangen, dus dat ging verder allemaal prima. Zondag zijn we weer naar Osby gegaan, maar toen hebben we vooral met de lokale ijsvissers en hun buren gepraat, waardoor mijn handen en voeten helemaal bevroren waren toen we weer een stukje gingen schaatsen. Niet handig.

Inmiddels heb ik wat meer informatie ingewonnen bij mijn collega’s, dus we kunnen komend weekend misschien nog wat andere meren opzoeken. Goeie winter hier hoor, niks meer aan doen.

*dat gebeurt hier ook zelden tegenwoordig.

#182

Precies een jaar geleden begon ik met mijn nieuwe werk. Weg bij IKEA, weg bij collega-landgenoten, weg uit een mini dorp. Glimakra of Sweden ligt namelijk in een ieniemieniedorp, nauwelijks zichtbaar op Google Maps. En er werken naast mij 0 Nederlanders, dus sinds een jaar praat ik 40 uur in de week Zweeds. En het bevalt mij allemaal UITSTEKEND. Tuurlijk is het het raarste jaar ooit geworden door virussen van buitenaf, maar -zoals ik wel vaker heb geschreven hier- dat virus bestond niet in Glimåkra tussen februari en juni en toen een beetje wel na de zomer, maar inmiddels is het weer verdwenen. En tuurlijk was ik ook bijna mijn baan kwijt, vanwege het last in, first out principe, maar daar hebben ze gelukkig een stokje voor kunnen steken. En tuurlijk zijn er ook stressvolle dagen, maar dat is dan wel Zweedse stress, dus daar valt prima mee te leven.

Zeker als je elk weekend in dit soort landschappen kan rondlopen.

#182

Nou heb ik zelf deze foto gemaakt in portretmodus, terwijl ik altijd naar Tom roep dat ik niks kan met zulke foto’s, maar het was koud en ik moest mijn handschoenen weer aandoen vanwege bevriezingsverschijnselen. Dus dit is de enige foto van onze wandeling en we moeten het er voor deze ene keer maar mee doen. Volgende week weer gewoon een echte landschapslandschapsfoto.

Of iets anders.

#180

Zoals voorspeld heb ik de 61000 stappen bij lange na niet gehaald. Maar er was wel weer sneeuw, dus we zijn toch een heleboel buiten geweest. We hebben een soort van spikes die we onder onze schoenen vast kunnen zetten en dat is maar goed ook, want anders is het niet te doen. De laarzen van Janine hielpen ook wel een boel toen er in één keer een heel pak was gevallen.

#180
Bij Sibbhult

Afgelopen zondag hebben we zelfs een nieuwe wandelroute gevonden. In Sibbhult, wat dan weer naast Broby ligt. We hebben de 5 km route gelopen, of geploeterd, want zo eenvoudig zijn die sneeuwwandelingen niet. Maar er was daar ook een 10 km optie en wat kortere, verlichte, rondjes die zeer geschikt moeten zijn voor hardlopen -of langlaufen met dit weer-, daarvoor moeten we later maar een keer terugkomen.

Doen we verder überhaupt nog wat anders? Eigenlijk niet nee. Wat een leven toch, skitterend.

#172

#172
?? It’s the first snow of the year. Guess it happens once a year??

Wakker worden met dit uitzicht op vrijdag is niet slecht! Of nouja, wakker worden.. Als ik wakker word om half zeven is het natuurlijk pikkedonker, maar tegen een uur of acht werd het echt genieten. En dat terwijl ik juist zo verdrietig was dat we zuidelijker zijn gaan wonen en dus waarschijnlijk nooit meer sneeuw zouden zien. Heel benieuwd wat de rest van de winter ons brengt.

We hebben vanochtend maar gelijk winterbanden onder mijn auto laten plaatsen, al staat ‘ie meer stil dan dat we hem gebruiken, maar toch. Voor boodschappen hebben we hem sowieso elke week nodig en afgelopen weekend zijn we weer gaan wandelen en daarvoor moesten we ook nog een halfuurtje in de auto.

#172
Bruggetje waar we helemaal niet over hoefden

We waren dit keer naar Halens naturreservat, bij Olofström. Er waren een boel wandelroutes om uit te kiezen en na lang beraad gingen wij voor de Olsarundan van 6,7km. Het eerste deel was echt mijn ding met fatsoenlijke paden en duidelijk instructies, het tweede deel was meer Toms ding met smalle bospaadjes en honderdmiljoenduizend mogelijkheden om te struikelen en nooit meer teruggevonden te worden. Toen mijn Fitbit aangaf dat we er inmiddels 10000 stappen op hadden zitten, begon ik wel sterk aan die 6,7 kilometers te twijfelen, maar ze zullen het wel weten. Ergens halverwege deden we nog een hardloopwedstrijdje de berg op omdat we dachten dat we toch bijna bij de auto waren, maar nee. Maar een stukje rennen was niet verkeerd, want vanaf half vier hebben we ook weer met dikke schemer te maken en dan is een bos niet meer mijn lievelings. Uiteindelijk zijn we wel weer bij de auto beland en leefden we nog lang en gelukkig.

#125

#125
Sneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeuw

We hebben de kerst weer overleefd. De kerst die dit jaar lekker rustig was, want Tom en ik bleven in Zweden. Kerstavond en Eerste Kerstdag brachten we samen thuis door, met te veel eten, The Crown en een puzzel. Tweede kerstdag reden we naar vrienden in Markaryd voor een avondje oud-Hollandsch gourmetten en yathzeeën. Op de valreep kregen we ook nog een beetje sneeuw met kerst. Al met al was het een geslaagde kerst, maar ik ben nu vooral blij dat dit jaar zo goed als voorbij is.

#121

Mooi getal zo, 121.

Maar goed, daarvoor zijn we hier niet. Afgelopen week hebben we afscheid moeten nemen van november. Een maand die voorbij is gevlogen in duisternis én afwachting van nieuws. Tot afgelopen vrijdag.

Vrijdag was een goeie dag om verschillende redenen. Op de eerste plaats heb ik mijn baan opgezegd*, op de tweede plaats ging het gelijk daarna sneeuwen en op de derde plaats begon later ook de zon nog te schijnen. En aangezien we de zon hier al zeker een maand niet gezien hebben, heb ik het gelijk op foto vastgelegd.

#121
2019-11-29, kwart over drie, een historisch moment in de geschiedenis van de tijd; de zon schijnt in Killeberg (en gaat ookal bijna onder)

Het weekend heb ik me vooral bezig gehouden met het opzetten van de kerstboom, het wandelen naar een kerstmarkt door de ijskou en het kijken van het begin van het biathlon seizoen én het einde van het Formule 1 seizoen.

Gister heb ik nog een keer mijn leven gewaagd -de wegen zijn hier momenteel van ijs in plaats van asfalt- en een wandelingetje door de kou gemaakt, want het einde van deze sneeuw is alweer in zicht.

#121
Je zou je toch spontaan voor de plaatselijke voetbalclub aanmelden als het veld er zo bij ligt. Toch? Ja toch zeker? Of ligt dat aan mij?

*maar daar hebben we het later nog wel over. Voor vragen kan je terecht bij mij.

#119

Na weer wat uurtjes op kantoor doorgebracht te hebben, moest ik ter compensatie ook wat uurtjes buiten doorbrengen. Dus reden we vorige week vanuit ons gehucht naar een ander gehucht om even een rondje rond een meer te wandelen.

#119
Hjärtasjö

Zo grauw als het hier lijkt, zo was het ook. Maar daar heb ik geen problemen mee. Dat je voor 15 uur weer bij je auto moet zijn, omdat je hem anders nooit meer terugvindt in het donker, ook prima. Maar dat de halve route onder water was gelopen, vond ik wel wat jammer. Gelukkig zijn er genoeg Zweden die hier ook rondjes lopen, dus er was op de meeste plekken een alternatief pad ontstaan.

Inmiddels is het 19 november 2019 (en is dit de samenvatting van week 119, moooooi) en afgezien van wat minuscule vlokjes heb ik nog geen sneeuw gezien. Toch wel teleurstellend, maar we hebben nog wat wintermaanden te gaan dus we houden hoop!

#117

Mijn lievelingsmaand der lievelingsmaanden is begonnen! November, het begin van de kou en meer plezier. Het wordt hier vandaag niet warmer dan 1℃ en het kan zometeen ook nog een beetje gaan sneeuwen zelfs. Alleen is het al donker hier, dus ik zal het nooit echt weten.

Wat ik vorige week allemaal heb gedaan, weet ik al niet meer. Hoera voor mijn huidige geheugen! Maar het weekend herinner ik me nog wel, want het schaatsen is begonnen, dus dat heb ik gekeken. En de finale van het WK rugby -beste sport ooit- natuurlijk. En formule 1. Het was een mooi sportweekend en het wordt alleen maar mooier natuurlijk met alle wintersporten die weer beginnen.

#117
Gezelschap voor de tv

Mijn enige eigen sportiviteit bestond uit een wandelingetje in de stromende regen. Wat we niet voorzien hadden natuurlijk, maar ja, “we waren er nou toch”.
Plus we hebben een kachel, dus dat warmt prima op als je eenmaal weer thuis bent.

#77

Het is eindelijk winter geworden. Met kou en met sneeuw. En een slinkende houtvoorraad.

Ik ben afgelopen week een dagje in Helsingborg geweest voor een werktraining. Zowel de heen- als terugweg was in het donker, maar door het grote licht van de bus kon ik af en toe toch stukjes sneeuw zien en dat maakte me toch wel heel erg zielsgelukkig. Nou heb ik sowieso afgelopen week 6 van 7 dagen binnen gezeten door werk, dus heel veel heb ik er niet van kunnen genieten. Maar een halfuurtje lunchwandelen is vaak al genoeg om mijn geluksgevoel op te laden voor de rest van de dag.
#77Dit was op een dag met een beetje zon. Ongelofelijk mooi.
#77Dit was op een dag met een kleurovergang van lichtgrijs naar donkerblauw. Ook ongelofelijk mooi.
#77En dit was gewoon het bos met een extra 10 cm sneeuwlaag. Nogmaals ongelofelijk mooi.

Deze week werk ik maar 3 van de 7 dagen én ga ik weer eens naar Göteborg, een véél betere werkprivé-balans als je het mij vraagt.